Kiedy pojawił się pomysł stworzenia osiedla domów jednorodzinnych, naturalnie pojawiło się też pytanie: gdzie?
Możliwości było wiele, ale nie każde miejsce miało to „coś”, czego szukaliśmy. Chodziło przecież nie tylko o działkę pod budowę. Chodziło o stworzenie miejsca, w którym ludzie będą chcieli mieszkać przez lata, wychowywać dzieci, odpoczywać po pracy i po prostu dobrze się czuć.
A to miejsce miało wiele atutów.
Przede wszystkim był tu las. Nie ten oglądany z okna samochodu podczas weekendowego wyjazdu, ale prawdziwy sąsiad – obecny każdego dnia. Taki, do którego można wyjść na spacer bez specjalnego planowania, po prostu dlatego, że ma się na to ochotę.
Była też przestrzeń. Zamiast ściany kolejnego budynku – otwarte niebo. Zamiast miejskiego pośpiechu – spokój charakterystyczny dla wsi, która żyła własnym rytmem.
Pamiętam, że gdy spacerowaliśmy po tym terenie, trudno było nie zauważyć jego naturalnego uroku. Wiosną pole pokrywał kwitnący żarnowiec, latem wokół unosił się zapach nagrzanych traw, a przez cały rok miejsce sprawiało wrażenie, jakby było trochę na uboczu, a jednocześnie wystarczająco blisko wszystkiego, co potrzebne do codziennego życia.
I właśnie ta równowaga wydawała się najcenniejsza.
Z jednej strony bliskość Kołobrzegu, pracy, szkół i sklepów. Z drugiej – cisza, której coraz trudniej było szukać w rozwijających się miastach.
Nie było tu spektakularnych atrakcji ani wielkomiejskiego zgiełku. Było coś znacznie bardziej wartościowego – poczucie przestrzeni i kontaktu z naturą.
Można powiedzieć, że miejsce samo podpowiedziało, co powinno tu powstać.
Nie kolejne apartamentowce. Nie gęsta zabudowa. Raczej kameralne osiedle domów, które będzie współgrało z otoczeniem, a nie próbowało je zdominować.
Dziś, patrząc na osiedle, trudno uwierzyć, że jeszcze kilkanaście lat temu były tu głównie trawy, żarnowiec i ścieżki wydeptane przez spacerowiczów. A jednak właśnie dlatego ta historia jest tak ciekawa.
Bo czasami najlepsze lokalizacje nie powstają na papierze. Czasami wystarczy stanąć w odpowiednim miejscu, rozejrzeć się dookoła i pomyśleć: „Tak, właśnie tutaj”.
I właśnie tutaj wszystko się zaczęło.